Ciemiernik czerwonawy, nazywany też purpurowym (Helleborus purpurascens) to gatunek byliny z rodziny jaskrowatych (Ranunculaceae). W Polsce występuje w stanie dzikim w rejonach górzystych (głównie w Bieszczadach), gdzie najchętniej zasiedla leśne polany i obrzeża lasów liściastych, zręby i skarpy. Ponieważ jednak jest bardzo rzadki, został objęty ścisłą ochroną gatunkową i nie wolno pozyskiwać go ani do uprawy ani do innych celów ze stanowisk naturalnych, tylko od sprawdzonych hodowców (czysty gatunek w uprawie spotykany jest bardzo rzadko).
Wygląd ciemiernika czerwonawego
Ciemiernik czerwonawy może dorastać do ok. 40 cm wys. Ponad ziemią tworzy kępę długoogonkowych, skórzastych, sezonowych, zielonych, czasem czerwono-nabiegłych liści, złożonych z 5-8 listków (odcinków) mocno piłkowanych na brzegach i posiadających wyraźne unerwianie. Liście pędowe są mniejsze, siedzące i klapowane. Młode liście są od spodu lekko omszone, głównie w okolicy nerwów.
Ciemiernik ten kwitnie przed rozwojem liści po koniec zimy i na przedwiośniu (II-IV), wydając duże, pojedyncze, zwieszające się do dołu, 5 płatkowe (płatki to w rzeczywistości barwne działki okwiatu), fioletowo-purpurowe, wewnątrz zielonkawe kwiaty, których dno kwiatowe wypełnione jest licznymi, długimi pręcikami. Kwiaty osadzone są pojedynczo lub po kilka na szczytach grubych, nagich, zielonych, czasami czerwono-nabiegłych, mocnych pędów. Po przekwitaniu kwiaty przekształcają się w owocostany mające postać pękatych mieszków, wypełnionych małymi, ciemnymi nasionami (nasiona szybko tracą zdolność kiełkowania).
▶ Ogrodnicza lista zakupów: 12 produktów "must have" na kwiecień – co warto kupić na start sezonu 2025?
Ciemiernik czerwonawy tworzy pod ziemią silnie rozgałęzione kłącze oraz długie, mocne korzenie, dlatego bardzo nie lubi przesadzania.
Wymagania i uprawa ciemiernika czerwonawego
Ciemiernik czerwonawy preferuje ciepłe, półcieniste, ale widne stanowiska i przepuszczalne, próchnicze, umiarkowanie wilgotne, zasobne w wapń gleby o zasadowym lub obojętnym odczynie pH. Źle rośnie na podłożach mokrych, ale nie toleruje też suszy. Nie lubi również gleb kwaśnych, na których praktycznie nie występuje.
Gatunek dobrze rozmnaża się z nasion, źle natomiast znosi przesadzanie i podział.
Pielęgnacja ciemiernika czerwonawego
Ciemiernik czerwonawy wymaga umiarkowanego podlewania, zwłaszcza w okresach suszy, aby gleba była stale wilgotna, ale nie przemoczona. Nawożenie wczesną wiosną kompostem lub specjalistycznym nawozem dla roślin kwitnących wspiera jego wzrost i kwitnienie.
Przycinanie nie jest konieczne, ale zaleca się usuwanie zwiędłych liści i przekwitłych kwiatów, by zachować atrakcyjny wygląd i promować zdrowie rośliny.
Choroby i szkodniki ciemiernika czerwonawego
Ciemiernik czerwonawy nie jest szczególnie podatny na ataki chorób i szkodników, ale nie toleruje mokrego podłoża, które może powodować u niego rozwój chorób grzybowych, a nawet zagniwanie systemu korzeniowego, prowadzące do obumierania rośliny.
Zastosowanie ciemiernika czerwonawego
Ciemiernik czerwonawy w ogrodach spotykany jest rzadko (bywa mylony z czerwonymi odmianami ciemierników ogrodowych), gdyż nie tylko objęty jest w Polsce ścisłą ochroną gatunkową, przez co nie może być pozyskiwany ze środowiska naturalnego, ale też posiada mniej efektowne kwiaty niż odmiany ozdobne. Z tego względu można uznać go za roślinę kolekcjonerską, która w ogrodzie dobrze prezentuje się na półcienistej, stosunkowo widnej rabacie w towarzystwie pierwiosnków, przebiśniegów, krokusów, ranników, przylaszczek czy narcyzów.
Ciemiernik czerwonawy w całości jest rośliną silnie trującą, której spożycie może nawet prowadzić do śmierci. Dawniej wprawdzie uzyskiwano z niego preparaty, które miały zastosowanie w ziołolecznictwie min. jako środki nasercowe, ale ze względu na zbyt duże ryzyko zatrucia, zaniechano wykorzystywania rośliny do celów leczniczych.
Tekst: Katarzyna Józefowicz, zdjęcia: KristineRada, Iva / AdobeStock